Βρισκόμαστε σε μια εποχή που ένα δημοψήφισμα έφερε τη χώρα στη δραχμή. Η Ελλάδα βγήκε από το ευρώ, απομονώθηκε, και την εξουσία ανέλαβαν τα τανκς και η ακροδεξιά κυβέρνηση του Ενός, μια σκιώδη μορφή, ένας αυτοκράτορας που κλείνει τους πολίτες μέσα σε ελεγχόμενα στρατόπεδα εργασίας -όπου όλα είναι εξαίσια(!), τροφή, ρεύμα, internet, ενώ ταυτόχρονα αφήνει την επαρχία να ρημάζει και ανθρώπους να πεθαίνουν από την πείνα.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, ο Χάρης, ένας μέτριος συγγραφέας, αποφασίζει να φύγει για τη Γαλλία. Την ίδια στιγμή ο πατέρας του, ο Χρήστος, μαραζώνει σ’ ένα μικρό χωριό της επαρχίας όπου ίσα ίσα μπορεί, από μόνος του, να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαΐ. Εκεί φτάνει, σχεδόν μισοπεθαμένη, η εγγονή του, η Ευγενία, κόρη του Χάρη, εγκαταλειμμένη από όλους. Η σχέση παππού – εγγονής, δημιουργεί περίεργα συναισθήματα στο κλειστό περιβάλλον της πάμφτωχης μικρής κοινωνίας και αποφασίζουν να επιστρέψουν στην Αθήνα όπου η Αντίσταση οργανώνεται έχοντας ξεκινήσει το μεγάλο Σχέδιο που θα φέρει την ανατροπή του καθεστώτος.

Εν τω μεταξύ, ο Χάρης ξεκινά μια καινούρια ζωή στο Παρίσι, γράφει ένα νέο best seller, γνωρίζει νέα σύντροφο, χωρίς να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει με την οικογένειά του πίσω στην πατρίδα.

Η παραπάνω, όχι τόσο φανταστική, δυστοπία είναι το πλαίσιο που κινείται το εξαιρετικό «Το Σχέδιο» (Εκδόσεις Μελάνι) της Κατερίνας Μαλακατέ. Αν και μυθοπλασία, διαβάζοντάς το, δεν μπορείς να αποφύγεις τις συγκρίσεις με την τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται τα τελευταία δύο τρία χρόνια: είσοδος των ναζί στη Βουλή, δημοψήφισμα, μόνιμη αβεβαιότητα, ανεργία και φτώχεια.

Απομόνωση, κλειστοφοβικό περιβάλλον, έντονα συναισθήματα και ανθρώπινες σχέσεις που δοκιμάζονται συνεχώς μέσα σ’ ένα ζοφερό σχεδόν μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό. Κι όμως, όλα αυτά τα «αρνητικά» συνθέτουν μια τοιχογραφία, έντονα μυθοπλαστική, αλλά όχι τόσο… ψεύτικη, απομακρυσμένη από την ιστορική πραγματικότητα που βιώνει ο πλανήτης.

Η Μαλακατέ που διατηρεί το δημοφιλές βιβλιοφιλικό ιστολόγιο Diavazontas, έχοντας μεγάλη αναγνωστική παιδεία και ένα ακόμη βιβλίο «στην πλάτη» της, διαθέτει τη στόφα του έμπειρου γραφιά. Αναλύει διεξοδικά τους χαρακτήρες της, χρησιμοποιεί άψογα τη γλώσσα και δομεί με αριστοτεχνικό τρόπο την πλοκή της ιστορίας φτάνοντας, χωρίς φλυαρία, στην κορύφωσή του.

Κατερίνα Μαλακατέ

Κατερίνα Μαλακατέ

Τέλος, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε, να αναλάβουμε ευθύνη απέναντι στην ελαφριά(;) αύρα ακραίων απόψεων που μέρα με τη μέρα κάνουν την εμφάνισή τους;

Θοδωρής Λ. Καρτσιώτης

Σχόλια